Türk Hukukunda Boşanma Sebeplerinin Değerlendirilmesi

Eşlerden birinin ölümü, gaipliğine karar verilmesi, eşlerin boşanması ve evliliğin butlanına karar verilmesi evliliği sona erdiren sebeplerdir. Türk Medeni Kanunu’nda (TMK) boşanmaya imkân veren sebepler m. 161 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Zina, hayata kast, pek kötü veya onur kırıcı davranış, suç işleme ve haysiyetsiz hayat sürme, terk ve akıl hastalığı boşanmanın özel sebepleridir. Buna karşılık evlilik birliğinin temelinden sarsılması, anlaşmalı boşanma ve fiili ayrılık boşanmanın genel sebepleri olarak Kanun’da düzenleme altına alınmıştır.

Boşanma sebeplerinde özel sebeplerin ve kusurun varlığı eleştirilmektedir. Boşanma sisteminin kusur esasına dayalı olarak düzenlenmesinin çekişmeli davalara sebebiyet vermesi ve kusur saptaması yaparak sonuçların düzenlenmesinin çok elverişli bir yol olmamasından ötürü kusur ilkesinden vazgeçilerek evliliğin sarsılması prensibinin hayata geçirilmesi, bu çerçevede özel sebeplerin kaldırılması gerektiği ifade edilmektedir. Kusur temelli boşanma rejiminin kökleri İngiliz ortak hukukuna dayanmaktadır. On dokuzuncu yüzyıl boyunca evlilik, toplumun önemli bir kurumu olarak görüldüğü için evliliğin sona ermesinin kamu düzeniyle ilgili olduğu düşünülmüştür. Ancak zamanla bu anlayış değişmeye başlamış, bir aile hukuku sözleşmesi olan evliliğin sona ermesinin daha kolay hale getirilmesi gerektiği ifade edilmeye başlanmıştır. Üstelik boşanma sebepleri açısından da bir revizyona ihtiyaç olduğu, nitekim özel boşanma sebeplerinin tercih edilmediği ve genel boşanma sebeplerine dayalı olarak dava açılması yoluna gidildiği belirtilerek özel boşanma sebeplerinin kaldırılması gerektiğine dikkat çekilmektedir. Bilimsel araştırma projesi kapsamında yapılan bu projenin amacı Tekirdağ bölgesi özelinde konuyu irdeleyip genele yönelik bir sonuca varmak ve Türk Medeni Kanunu’nda bir revizyona ihtiyaç olup olmadığını değerlendirmektir.