İstanbul’dan Mektuplar

Bir imparatorluğun son demlerine tanıklık eden gözler, taşra İngilizliğinin zarif ama keskin bakışıyla İstanbul’un
damarlarında dolaşıyor. Georgina Max Müller’in satırları, bir ziyaretçinin yüzeysel hayranlığından çok daha derine
iniyor: Topkapı’nın gölgesinde duran bir kadının sessizliğini, Sultan Abdülhamid’in devlet düşüncesini, sokakta
karşılaştığı bir çocuk bakışını, sarayın oyuncak odasında saklı bir zihniyeti çözümlemeye çalışan dikkatli bir yabancıyı
karşımıza çıkarıyor.
İstanbul’dan Mektuplar Batı Avrupa’nın eğitilmiş ama mesafeli gözleriyle doğuya bakan bir kadının zihinsel not
defteridir. İstanbul’un sokakları kadar protokol koridorlarına da giren bu gözlemci, sadece gördüklerini değil, görmenin
imkânlarını da sorgular.
Eğer bir şehir, bakılmak için değil anlaşılmak için ziyaret ediliyorsa; bu metin, o nadir yolculuklardan biridir ve
belki de en ilginci şudur: Georgina Max Müller’in mektupları, aradan geçen bunca zamana rağmen hâlâ bir şeyleri
anlatmakta ısrar eder. Ama sesini yükseltmeden, kendine çekerek.