Beni Sal Ama Yanımda Kal_{Ergenlikte Sevgi, Sinir ve Sınır Dengesi}

Beni Sal Ama Yanımda Kal
Ergenlik döneminin bendeki başlıca çağrışımlarından biri, Dickens’ın İki Şehrin Hikâyesi romanının efsane açılışıdır:
“Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü, hem akıl çağıydı hem aptallık, hem inanç devriydi hem de kuşku, aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi, hem umut baharı hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı hem hiçbir şeyimiz yoktu.”
Bir taraftan ergenlik zamanların en iyisidir; yaratıcılık, beyin gelişimi, keskin mizah, coşku hiç olmadığı kadar yüksek düzeydedir. Öte yandan zamanların en kötüsüdür; dürtüselliğin, ebeveynle sürekli çatışma halinin, hesapsız risk almanın dönemidir. Ergenlik döneminde kazaların, yaralanma ve hayat kaybı oranlarının üç kat arttığına dair çalışmalar var. Bunu öğrendiğimden beri ergenlik çağındaki çocuklarıyla ilgili yakınan arkadaşlarım tavsiye istediğinde şakayla karışık “Nefes alsın yeter” diyorum.
Risk almak, büyümenin temel işaretlerinden biri. Psikoterapist Adam Phillips, ergenlik ile bebekliği karşılaştırarak, ergenlik çağında çocuğun bu türden bir korumayı aynı anda hem istediğini hem de reddettiğini vurgular. “Ergenliği en iyi anlatan motto ne olabilir?” diye sorsalar, “Beni bi sal ama yanımda kal” derdim.
–Bahar Eriş