Numune Çiftlikleri Osmanlı Devleti’nde Modern Tarıma Geçiş

TANITIM YAZISI

Osmanlı Devleti, bir imparatorluk olarak tarih sahnesine çıktığı

dönemlerde fetihlerle topraklarını genişletip toprağa dayalı bir vergi

sistemi ile hüküm sürmüştür. Osmanlı iktisat anlayışı üzerine yapılan

araştırmalarda üzerinde durulan temel mesele toprağın devlet ve

toplum hayatı açısından önemi olmuştur. 17. ve 18. yüzyıllarda ıslahatlara

ağırlık verilen Osmanlı Devleti’nde toprağa dayalı toplum yapısı

ve tarımsal alt yapısı klasik dönemden itibaren farklılaşma görülmeye

başlamıştır. Merkezileşme doğrultusunda verimliliğin arttırılmaya çalışıldığı

bu dönemi takip eden Tanzimat döneminde ise tarımın ticarileşmesine

paralel olarak yeni tarımsal teknik ve aletlerin kullanılmasına hız

verilmeye çalışılmıştır. Tanzimat döneminin genel karakterini oluşturan

yeni bir insan tipi oluşturma çabalarına temel teşkil eden husus eğitimin

yaygınlaştırılması olmuştur. Bu dönemde kuruluşu gerçekleşen

askeri ve sivil mekteplere ek olarak ziraat okulları da Tanzimat reformlarının

alt yapısını oluşturmuştur. Ziraat Mektepleri, çoban mektepleri

ve baytar mekteplerine ek olarak numune çiftlik ve tarlaları da tarımın

modernleştirilmesi için verim alınması arzu edilen araçlar arasındaydı.

Osmanlı Devleti’nin vilayet merkezlerinde kurulan ve bu sayede çiftçilerin

modern tarım teknikleri ile tanıştırıldığı numune çiftliklerindeki

uygulamalı eğitim sayesinde Osmanlı tarımı modern yöntem ve tekniklerle

buluşturulmuştur.