Saklı Gölgeler Atlası

Hatıraların erişmekte zorlandığı, hayal ile hakikatin iç içe geçtiği bir devr-i kadimde,
Anadolu’nun bağrındaki ıssız bir köyde doğmuş Meryem. Güneş kan kırmızısı bir perde
çekerken ufka, avludaki tahta sedirlerin üzerinde oturup gökyüzünü izler ve sanki başka
diyarlardan haber bekler gibi susarmış köylüler. İşte Meryem, bu derin suskunluğa açmış
gözlerini, cılız ağlayışı evin kerpiç duvarlarında yankılanmamış bile. Bir deli kadınmış
Meryem’i doğuran; adı zamanla yitse de deliliği baki kalan Deli Zehra’nın küçük kızıymış. O
kadar küçükmüş ki annesinin yerli yersiz savurduğu kahkahalarından, vakitli vakitsiz
akıttığı gözyaşlarından, pek mühim mevzuları aklında hesap edercesine kendi kendine
söyleşmesinden, etrafındaki meraklı gözleri kor gibi yanan bakışlarıyla yıldırıp
kaçırmasından bihabermiş. Ki köy ahalisi, bu deli kadının türlü türlü tuhaf davranışlarından
ürker, bu uğrağa gelmiş zavallı kadından çekinir, etrafında pek dolanmaz, yaptıklarına da
ses etmezmiş. Kadınlar onun geçtiği sokaklarda dualar mırıldanarak peşinden süpürgelerle
toz kaldırır, erkekler ise göz göze gelmemeye çalışarak başlarını çevirir, hızlı adımlarla
yanından uzaklaşırmış. Küçük Meryem, annesi hakkında işittiklerini yıllar içinde, kendince
birbirine ulaya ulaya zihninde ancak bir hükme varabilmiş.